Omnibusy napędzane energią elektryczną zyskują aprobatę w licznych miastach, gdzie władze zmierzają do ulepszenia standardu atmosfery. Bryki te nie emitują gazów wydechowych w miejscu eksploatacji, dzięki czemu arterie stają się mniej hałaśliwe, a piesi doznają mniejszy niedogodność związany z hałasem silników spalinowych. Szoferzy doceniają płynność prowadzenia i brak wibracji, które towarzyszą konwencjonalnym mechanizmom.
Ładowanie baterii przebiega najczęściej w porze nocnej, gdy popyt na energię w sieci zasilającym jest niższe. Wybrane bazy wyposażone są w panele fotowoltaiczne, które wspierają czynność uzupełniania zapasu energii. Inne koncepcje przewidują ładowanie błyskawiczne na stacjach terminalach, gdzie autobus dobiera energię w czasie krótkiego postoju między kursami.
Koszt eksploatacji elektrycznego autobusu bywa niższy niż dieslowskiego odpowiednika, ponieważ silnik elektryczny ma mniej komponentów mobilnych, które podlegają zużyciu. Obsługa takiego transportera sprowadza się często do przeglądu systemu zatrzymującego, zawieszenia oraz właściwego mechanizmu. Szoferzy przechodzą szkolenia z dziedziny oszczędnej jazdy, aby maksymalnie wykorzystać dystans baterii.
Pomimo korzyści, wdrożenie taboru elektrycznej potrzebuje inwestycji w infrastrukturę ładowania oraz unowocześnienie baz. Aglomeracje etapowo wymieniają przestarzałe pojazdy na świeższe wersje, sprawdzając rozmaite rozwiązania przechowywania mocy. Wprowadzenie napędu elektrycznego transportu publicznej pasuje w ogólniejszą wizję zrównoważonego kształtowania przestrzeni aglomeracyjnej, w której spokój, niezanieczyszczone powietrze i wygoda pasażerów idą w duecie.